Operaty ochrony powietrza – suma stężeń maksymalnych
Kryterium stężenia maksymalnego oraz sumy stężeń maksymalnych (Smm, ΣSmm) zawarte w metodyce referencyjnej umożliwia zrezygnowanie z obliczeń stężeń w sieci receptorów w sytuacji, gdy emisja ze wszystkich źródeł nie powoduje przekroczenia 10 % dopuszczalnego poziomu lub wartości odniesienia uśrednionych w czasie jednej godziny. Za wyjątkiem nielicznych instalacji wyposażonych wyłącznie w 1 emitor, wartość tego parametru nie odzwierciedla rzeczywistego stężenia jakie może być wywoływane emisją. Suma stężeń maksymalnych jest wyłącznie wartością powstałą poprzez dodanie najwyższych stężeń jakie mogą być powodowane emisją z poszczególnych emitorów, bez uwzględnienia lokalizacji miejsc, w których stężenia te mogą wystąpić. Dla zobrazowania różnic pomiędzy wartością parametru ΣSmm oraz stężeniem maksymalnym w poniższej tabeli przedstawiamy wyniki obliczeń stężeń z czterech pracujących jednocześnie (identycznych) emitorów, usytuowanych w narożnikach kwadratu o boku 50 m.
|
Nr emitora |
Stężenie maksymalne Smm [µg/m3] |
Suma stężeń maksymalnych ΣSmm [µg/m3] |
Maksymalne stężenie w sieci obliczeniowej [µg/m3] |
|
E-1 |
435 |
1 740 |
772 |
|
E-2 |
435 |
||
|
E-3 |
435 |
||
|
E-4 |
435 |
Wartość wskaźnika ΣSmm przekraczająca 10 % poziomu dopuszczalnego lub 10 % wartości odniesienia nie oznacza przekroczenia kryterium określonego w § 1.3. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. Nr 130, poz. 881) ani art. 224. ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. W takim przypadku o braku obowiązku uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza lub o odstąpieniu od określenia w pozwoleniu wielkości emisji dopuszczalnej dla niektórych substancji decyduje maksymalna wartość spośród stężeń jednogodzinnych obliczonych w sieci receptorowej.
