Prawo – orzeczenia NSA – program ochrony powietrza

    Wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r. (II OSK 846/14) – odnoszący się do braku uprawnień organu wykonawczego gminy pozwalających na skuteczne nakazanie mieszkańcom, wskazanych obszarów, zaprzestania ogrzewania budynków przy pomocy pieców na paliwo stałe, czy też utworzenia systemu zachęt finansowych do wymiany nieefektywnych urządzeń grzewczych – oddalający skargę kasacyjną Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 660/13 w sprawie ze skargi Miasta Poznań na uchwałę Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2012 r. nr XXIX/566/12 w przedmiocie ochrony powietrza – w uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał między innymi:

    „Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. stwierdził nieważność uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2012 r., nr XXIX/566/12, w przedmiocie ochrony powietrza.”

    „W uzasadnieniu sąd podał, iż wskazaną uchwałą Sejmik Województwa Wielkopolskiego przyjął "Program ochrony powietrza w zakresie benzo-alfa-pirenu dla stref Aglomeracja Poznańska, Miasto Leszno, strefy gnieźnieńsko-wrzesińskiej oraz strefy pilsko-złotowskiej", określając m.in. wzory tabel sprawozdawczych dotyczących działań podejmowanych w celu ograniczenia zanieczyszczenia (tabele 7 – 11 Załącznika nr 1 do programu) oraz zadania naprawcze, jakie ma podejmować miasto Poznań (tabela 18 Załącznika nr 1 do programu).”

    „Uchwała stanowi akt prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze województwa.”

    „Miasto Poznań po wezwaniu Sejmiku Województwa Wielkopolskiego do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyło ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w części dotyczącej tabeli 18 Załącznika nr 1 do uchwały (w całości) oraz tabel 7-11 Załącznika nr 1 do uchwały (w całości), zarzucając rażące naruszenia prawa przez podjęcie zaskarżonych regulacji bez podstawy prawnej lub z przekroczeniem tej podstawy wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanym wyżej zakresie.”

    „Zdaniem strony skarżącej uchwała rażąco narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 2 pkt 7 Prawa ochrony środowiska i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza (Dz. U. Nr 38, poz. 221), nakładając na Prezydenta Miasta, jako organ administracji, obowiązki nieprzewidziane w tych przepisach. Powołane przepisy stanowią bowiem zamknięty katalog obowiązków, jakie mogą być nałożone na organ administracji w uchwale określającej program ochrony powietrza. Tymczasem zaskarżona uchwała nakłada inne, dodatkowe obowiązki.”

    „Podczas rozprawy w dniu 29 listopada 2013 r. pełnomocnik organu poinformował, że w dniu 25 listopada 2013 r. została podjęta uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego w sprawie Programu ochrony powietrza dla strefy wielkopolskiej, którą zmieniono zaskarżoną uchwałę z dnia 17 grudnia 2012 r. Obecnie zaskarżona uchwała będzie obowiązywała tylko i wyłącznie w stosunku do Miasta Poznań.”

    Kolejnym uchybieniem stwierdzonym przez sąd było sformułowanie zaskarżonego Programu w sposób, który czynił go niewykonalnym przez adresatów. Powyższe stanowiło ewidentne i rażące naruszenie zasady państwa prawnego, albowiem prawodawca, w tym także prawodawca lokalny, nie może ustanawiać przepisów nakładających na adresatów norm obowiązki, których nie mogą oni zrealizować. W kwestionowanej przez stronę skarżącą tabeli 18 określono harmonogram rzeczowo-finansowy działań naprawczych, które są sankcjonowane przez art. 315a ust. 1 pkt 3 Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niedotrzymania terminów realizacji zadań określonych w programach ochrony powietrza organ za to odpowiedzialny podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 500 000 zł. Jednak sposób skonstruowania tabel nr 18, 45, 72, 73, 74 105, 106, 107, 108 i 109, które nakładają na adresatów obowiązki nie uwzględnia usytuowania tych organów w strukturze jednostek samorządu terytorialnego i przysługujących im w ramach tej struktury kompetencji, jak również ponoszenia przez te jednostki idących w dziesiątki, a nawet setki milionów złotych kosztów i przyjęcia wieloletnich zobowiązań, co niewątpliwie wykracza poza kompetencje wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), albowiem nie stanowi prostego gospodarowania mieniem komunalnym. W świetle przepisów ustawy o samorządzie gminnym wprowadzanie tego rodzaju wieloletnich zobowiązań uznać należy za przyjęcie przez daną jednostkę samorządu terytorialnego określonego programu gospodarczego, co zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie gminnym należy do wyłącznej kompetencji rady gminy. Z powyższego wynika, iż niedopuszczalnym jest nałożenie na organy wykonawcze gminy obwarowanych sankcją administracyjną obowiązków, na zrealizowanie których nie mają one wpływu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że o ile obowiązki sprawozdawcze o jakich mowa w art. 84 ust. 2 pkt 7 i pkt 8 ustawy prawo ochrony środowiska mogą być nakładane na organy wykonawcze gminy, o tyle obowiązki wykraczające poza zakres kompetencji tych organów winny być nakładane na będące podmiotami praw i obowiązków jednostki samorządu terytorialnego, nie na poszczególne, konkretne organy tych jednostek.”

    Jako istotne naruszenie prawa jakiego dopuścił się Sejmik Województwa Wielkopolskiego przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały sąd uznał również sformułowanie jej w sposób, w którym poszczególne przepisy odnoszą się bezpośrednio i jedynie do poszczególnych gmin, w tym Miasta Poznań, Miasta Leszna, Gminy Kaczory (tabela nr 109), Gminy Piła (tabela nr 105), Gminy Zakrzewo (tabela nr 106), Gminy Złotów (tabela nr 107) i Gminy Wyrzysk (tabela nr 108). Taki sposób sformułowania przepisów zaskarżonej uchwały nie spełnia wymogu abstrakcyjności i generalnego charakteru normy prawa miejscowego i co za tym idzie uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały”

    „Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Województwo Wielkopolskie reprezentowane przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego”

    „Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

    Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.”

    „Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, w myśl którego, w programie ochrony powietrza ustala się podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie, stwierdzić należy, że zarzut ten nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wprowadzenie do zaskarżonej uchwały normy o charakterze indywidualnym i konkretnym, odnoszącej się bezpośrednio do Prezydenta Miasta Poznania i zobowiązującej ten podmiot do obniżenia emisji z indywidualnych systemów grzewczych w wyniku eliminacji niskosprawnych urządzeń na paliwa stałe, nie spełnia wymogu abstrakcyjności i generalnego charakteru prawa miejscowego. Ponadto, są to cechy są obligatoryjne każdego aktu o charakterze powszechnie obowiązującym i tego nie wyłączają ustawy uszczegółowiające zawartość takich aktów. Podstawową bowiem cechą przepisów prawa miejscowego jest to, że normy tam zawarte są skierowane do nieokreślonego kręgu podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1159/10, LEX nr 746413). Trafne więc w tym względzie jest stanowisko sądu pierwszej instancji zwarte w zaskarżonym wyroku, ponieważ zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Przyjmuje się, iż akt prawa miejscowego to akt normatywny, generalny i abstrakcyjny. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza natomiast, że normy zawarte w akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez ich wymienienie z nazwy. Abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie, po spełnieniu zawartych w nich obowiązków (tak też w wyroku NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1159/10, LEX nr 746413).”

    „Tych wymogów nie spełniają ustalenia Programu nakładające na Prezydenta Miasta działania naprawcze zawarte w Tabeli 18, działanie pierwsze (str. 78), jak i wymogu, że prawo miejscowe nie może zawierać norm niemożliwych do wykonania. Z tych względów nałożone na Prezydenta obowiązki nie znajdują oparcia w regulacjach art. 84 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko sądu I instancji, że organ wykonawczy gminy nie dysponuje uprawnieniami pozwalającymi na skuteczne nakazanie mieszkańcom, wskazanych obszarów, zaprzestania ogrzewania budynków przy pomocy pieców na paliwo stałe, czy też utworzenia systemu zachęt finansowych do wymiany nieefektywnych urządzeń grzewczych, gdyż w istocie wykracza to poza kompetencje organów wykonawczych gmin.”. Całość orzeczenia  NSA dostępna jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/11C7179E40.

    UCHWAŁA NR V/123/15 SEJMIKU WOJEWÓDZTWA WIELKOPOLSKIEGO z dnia 30 marca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Nr XXIX/561/12 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie Aktualizacji Programu ochrony powietrza dla strefy: Aglomeracja Poznań (strefa Miasto Poznań) w województwie wielkopolskim

    UZASADNIENIE: Działając na podstawie z art. 91 ust. 1 i ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu sprzed dnia 28 maja 2012 r.) Sejmik Województwa Wielkopolskiego, uchwałą Nr XXIX/561/12 z dnia 17 grudnia 2012 r., przyjął „Aktualizację Programu ochrony powietrza dla strefy: Aglomeracja Poznań (strefa Miasto Poznań) w województwie wielkopolskim”. Przedmiotowa uchwała została zaskarżona przez Miasto Poznań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie ze skargi, na zgodny wniosek stron. Zawieszenie postępowania podyktowane zostało przystąpieniem stron do negocjacji dotyczących zmiany spornych zapisów przedmiotowej Aktualizacji. Zmiana dotyczy doprecyzowania zapisów działania pierwszego załącznika do ww. uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego i związana jest z przeprowadzoną przez Miasto Poznań szczegółową inwentaryzacją źródeł niskiej emisji.

    Przyjęte rozwiązania mają na celu zaspokojenie potrzeby poprawy jakości powietrza do obowiązujących standardów, przy uwzględnieniu wiedzy o skali i przedmiocie przyczyn przekroczeń oraz możliwości finansowych Miasta Poznania. Fakt, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu toczy się spór w przedmiocie zapisów ww. uchwały Nr XXIX/561/12 Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 grudnia 2012 r., nie uniemożliwia dokonania zmiany zaskarżonej uchwały. Wniesienie skargi nie wstrzymuje bowiem wykonania uchwały, która nie traci bytu prawnego, a Sejmik Województwa Wielkopolskiego posiada kompetencje do dokonania jej zmiany.
     

    Postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r. (II SA/Po 51/14): 

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2015 r. wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania i jego umorzenie z uwagi na [...] [cofnięcie] skargi w sprawie ze skargi Miasta P. na uchwałę Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji Programu ochrony powietrza postanawia

    1. podjąć postępowanie, a następnie

    2. umorzyć podjęte postępowanie,

    3. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (słownie: trzystu) zł. /-/ J.Zieliński

    Całość postanowienia wsa dostępna jest na stronie internetowej
    http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/0B58DEA212.

    Wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r. (II OSK 1159/10) – odnoszący się do rodzaju i zakresu obowiązków i ograniczeń jakie mogą zostać ustalone w programie ochrony powietrza – oddalający skargę kasacyjną Sejmiku Województwa Opolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Op 154/10 w sprawie ze skargi Gminy Kędzierzyn - Koźle na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 29 maja 2009 r. nr XXXII/336/2009 w przedmiocie przyjęcia "Programu ochrony powietrza dla powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego – w uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał między innymi:

    „WYROKIEM Z DNIA 11 MARCA 2010 R. SYGN. AKT II SA/OP 154/10, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W OPOLU STWIERDZIŁ NIEWAŻNOŚĆ UCHWAŁY SEJMIKU WOJEWÓDZTWA OPOLSKIEGO Z DNIA 29 MAJA 2009 R., NR XXXII/336/2009 W PRZEDMIOCIE PRZYJĘCIA "PROGRAMU OCHRONY POWIETRZA DLA POWIATU KĘDZIERZYŃSKO - KOZIELSKIEGO" W CZĘŚCI OBJĘTEJ ZAŁĄCZNIKIEM DO TEJ UCHWAŁY, A TO ODNOSZĄCEJ SIĘ W TABELI NR 21 DO POZYCJI 1 I 4 ORAZ W TABELI NR 30 DO POZYCJI 1. NINIEJSZA UCHWAŁA BYŁA PRZEDMIOTEM SKARGI GMINY KĘDZIERZYN-KOŹLE.”

    „SEJMIK WOJEWÓDZTWA OPOLSKIEGO PODJĄŁ POWYŻSZĄ UCHWAŁĘ, PONIEWAŻ W STREFIE KĘDZIERZYŃSKO-KOZIELSKIEJ ODNOTOWANO PRZEKROCZENIA DOPUSZCZALNYCH POZIOMÓW JAKOŚCI POWIETRZA W ZAKRESIE PYŁU ZAWIESZONEGO I BENZENU W 2005 ROKU, ZGODNIE Z USTAWĄ Z DNIA 27 KWIETNIA 2001 R. PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA (DZ. U. Z 2008 R. NR 25, POZ. 150 ZE ZM.). MARSZAŁEK WOJEWÓDZTWA OPOLSKIEGO ZOBLIGOWANY BYŁ DO OPRACOWANIA PROGRAMU POWIETRZA DLA TEJ STREFY”

    „W "PROGRAMIE OCHRONY POWIETRZA DLA POWIATU KĘDZIERZYŃSKO-KOZIELSKIEGO", STANOWIĄCYM ZAŁĄCZNIK DO POWOŁANEJ UCHWAŁY, W TABELI 21 POD POZYCJĄ NR 1 I NR 4 ORAZ W TABELI 30 POD POZYCJĄ NR 1, PREZYDENT MIASTA KĘDZIERZYNA-KOŹLE ZOSTAŁ ZOBOWIĄZANY DO CAŁKOWITEJ LIKWIDACJI OGRZEWANIA PIECOWEGO I PODŁĄCZENIA DO SIECI CIEPLNEJ OKOŁO 22.400 M² POWIERZCHNI OGRZEWANEJ PALIWEM STAŁYM NA OBSZARZE JEDNOSTKI BILANSOWEJ KŁODNICA ORAZ CAŁKOWITEJ LIKWIDACJI OGRZEWANIA I PODŁĄCZENIA DO SIECI CIEPLNEJ OKOŁO 45.600 M² POWIERZCHNI OGRZEWANIA PALIWEM STAŁYM DLA JEDNOSTKI BILANSOWEJ POGORZELEC ORAZ DO WPROWADZENIA PASÓW IZOLACYJNYCH WZDŁUŻ KANAŁU GLIWICKIEGO I ODRY W POBLIŻU TERENÓW ZABUDOWANYCH.”

    „JAKO PODSTAWA PRAWNA UCHWAŁY PODANE ZOSTAŁY PRZEPISY ART. 18 PKT 20 USTAWY Z DNIA 5 CZERWCA 1998 R. O SAMORZĄDZIE WOJEWÓDZTWA (DZ. U. Z 2001 R., NR 142, POZ. 1590 ZE ZM.) W ZWIĄZKU Z ART. 91 UST. 3 TEJ USTAWY ORAZ ART. 84 UST. 1 – 4 USTAWY PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA.”

    „GMINA KĘDZIERZYN KOŹLE, SKARGĄ SKIEROWANĄ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO, WNIOSŁA O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI WSKAZANEJ UCHWAŁY, ZARZUCAJĄC JEJ RAŻĄCE NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, TO JEST ART. 84 UST. 2 PKT 7 USTAWY PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA I § 5 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA ŚRODOWISKA Z DNIA 8 LUTEGO 2008 R. W SPRAWIE SZCZEGÓŁOWYCH WYMAGAŃ, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ PROGRAMY OCHRONY POWIETRZA (DZ. U. NR 38, POZ. 221), POLEGAJĄCE NA NAŁOŻENIU NA SKARŻĄCĄ, JAKO ORGANU ADMINISTRACJI, OBOWIĄZKÓW NIEPRZEWIDZIANYCH W TYCH PRZEPISACH.”

    „W UZASADNIENIU SKARGI GMINA PODNIOSŁA, ŻE PO DOKONANIU ANALIZY TREŚCI PROGRAMU NA GRUNCIE PRZEPISÓW POWOŁANYCH JAKO PODSTAWA PRAWNA ZASKARŻONEJ UCHWAŁY, STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 90 UST. 1 USTAWY O SAMORZĄDZIE WOJEWÓDZTWA, WEZWAŁA SEJMIK WOJEWÓDZTWA OPOLSKIEGO DO DOKONANIA ZMIANY KWESTIONOWANYCH PRZEPISÓW, PODNOSZĄC, ŻE NAŁOŻENIE OKREŚLONYCH W TYCH ZAPISACH OBOWIĄZKÓW NASTĄPIŁO Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW OKREŚLAJĄCYCH ZAKRES OBOWIĄZKÓW, JAKIE PROGRAM OCHRONY POWIETRZA MOŻE NAKŁADAĆ NA ORGANY ADMINISTRACJI. NADTO SKARŻĄCA WSKAZAŁA, ŻE WYKONANIE TYCH OBOWIĄZKÓW JEST NIEMOŻLIWE.”

    „WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W OPOLU STWIERDZIŁ, ŻE… „ŹRÓDŁEM TYCH OBOWIĄZKÓW OKREŚLONYCH NA PODSTAWIE ART. 84 UST. 1 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA, BĘDĄ NAJCZĘŚCIEJ INDYWIDUALNE AKTY ADMINISTRACYJNE UWZGLĘDNIAJĄCE ROZWIĄZANIA WYNIKAJĄCE Z PROGRAMÓW. ZGODNIE Z PRZEPISAMI USTAWY PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA "PROGRAMY OCHRONY ŚRODOWISKA" MAJĄ REALIZOWAĆ POLITYKĘ EKOLOGICZNĄ PAŃSTWA (ART. 17 UST. 1 ) ICH TREŚĆ MA ZNACZENIE KIERUNKOWE, NIE KONKRETYZUJĄCE JESZCZE UPRAWNIEŃ LUB OBOWIĄZKÓW PODMIOTÓW ZEWNĘTRZNYCH. DOPIERO ODRĘBNIE NAZWANE PRZEZ USTAWODAWCĘ "PROGRAMY" (BEZ OKREŚLENIA OCHRONY ŚRODOWISKA), O JAKIM MOWĄ W PRZYWOŁANYM POWYŻEJ PRZEPISIE MOGĄ ZAWIERAĆ REGULACJE POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCE, GDYŻ ICH CELEM JEST DOPROWADZENIE DO PRZESTRZEGANIA STANDARDÓW JAKOŚCI OCHRONY ŚRODOWISKA PRZEZ WSZYSTKIE PODMIOTY.”

    „Z POWYŻSZEGO WYNIKA, ŻE WPROWADZENIE DO ZASKARŻONEJ UCHWAŁY, "PROGRAMU OCHRONY POWIETRZA", ZAPISU ODNOSZĄCEGO SIĘ BEZPOŚREDNIO I JEDYNIE DO GMINY KĘDZIERZYN-KOŹLE I ZOBOWIĄZUJĄCEGO TEN PODMIOT DO DOPROWADZENIA DO LIKWIDACJI NA TERENIE WSKAZANYCH JEDNOSTEK BILANSOWYCH OKREŚLONEGO SPOSOBU OGRZEWANIA, NIE SPEŁNIA WYMOGU ABSTRAKCYJNOŚCI I GENERALNEGO CHARAKTERU NORMY PRAWA MIEJSCOWEGO. NORMA TAK OKREŚLONA ULEGŁABY BOWIEM SKONSUMOWANIU PO SPEŁNIENIU DYSPOZYCJI (OBOWIĄZKÓW) W NIEJ ZAWARTEJ.”

    „SĄD PODZIELIŁ STANOWISKO SKARŻĄCEJ, ŻE PRAWO MIEJSCOWE NIE MOŻE ZAWIERAĆ NORM NIEMOŻLIWYCH DO WYKONANIA. RÓWNIEŻ I Z TEGO WZGLĘDU NAŁOŻONY NA GMINĘ NAKAZ LIKWIDACJI WSKAZANEGO W PROGRAMIE SPOSOBU OGRZEWANIA PRZEZ MIESZKAŃCÓW OBSZARU KŁODNICA I POGORZELEC, PRZY UŻYCIU PALIWA STAŁEGO, NIE ZNAJDUJE OPARCIA W REGULACJACH ART. 84 UST 1 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA. GMINA NIE DYSPONUJE BOWIEM UPRAWNIENIAMI POZWALAJĄCYM NA SKUTECZNE NAKAZANIE MIESZKAŃCOM TYCH OBSZARÓW ZAPRZESTANIA OGRZEWANIA, BĘDĄCYCH ICH WŁASNOŚCIĄ BUDYNKÓW, PRZY POMOCY PIECÓW NA PALIWO STAŁO (WĘGIEL, KOKS). PODOBNIE GMINA NIE MOŻE DOSTOSOWAĆ SIĘ DO NORMY NAKŁADAJĄCEJ NA NIĄ OBOWIĄZEK WPROWADZENIA PASA ZIELENI WZDŁUŻ KANAŁU GLIWICKIEGO I ODRY NA TERENACH NIESTANOWIĄCYCH JEJ WŁASNOŚCI. STWORZENIE W TYM MIEJSCU PASA OCHRONNEGO, (PASA ZIELENI) MOGŁOBY ZOSTAĆ DOKONANE PRZEZ GMINĘ JEDYNIE W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO.”

    „NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA KASACYJNA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE.”

    „JAK SŁUSZNIE WSKAZAŁ W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO WYROKU WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W OPOLU, Z REGULACJI ZASKARŻONEJ UCHWAŁY, MAJĄCYCH CHARAKTER PRAWA MIEJSCOWEGO WYNIKA, ŻE OBOWIĄZEK REALIZACJI DZIAŁAŃ NAŁOŻONY NA PREZYDENTA MIASTA KĘDZIERZYN – KOŹLE W "PROGRAMIE OCHRONY POWIETRZA DLA POWIATU KĘDZIERZYŃSKO – KOZIELSKIEGO" STANOWIĄCYM ZAŁĄCZNIK DO ZASKARŻONEGO AKTU, MA CHARAKTER INDYWIDUALNY I KONKRETNY. NARUSZA TO PODSTAWOWĄ CECHĘ PRZEPISÓW PRAWA MIEJSCOWEGO STANOWIĄCĄ, ŻE NORMY PRAWA MIEJSCOWEGO SĄ SKIEROWANE DO NIEOKREŚLONEGO KRĘGU OSÓB.”

    „SŁUSZNIE ZATEM WSKAZAŁ SĄD I INSTANCJI, ŻE WPROWADZENIE DO ZASKARŻONEJ UCHWAŁY "PROGRAMU OCHRONY POWIETRZA" ZAPISU ODNOSZĄCEGO SIĘ BEZPOŚREDNIO I JEDYNIE DO GMINY KĘDZIERZYN – KOŹLE I ZOBOWIĄZUJĄCEGO TEN PODMIOT DO LIKWIDACJI OKREŚLONEGO SPOSOBU OGRZEWANIA NA TERENIE WSKAZANYCH JEDNOSTEK BILANSOWYCH NIE SPEŁNIA WYMOGU ABSTRAKCYJNOŚCI I GENERALNEGO CHARAKTERU NORMY PRAWA MIEJSCOWEGO. NORMA TAK OKREŚLONA ULEGŁABY BOWIEM SKONSUMOWANIU PO SPEŁNIENIU ZAWARTYCH W NIEJ OBOWIĄZKÓW. SĄD ORZEKAJĄC W NINIEJSZYM SKŁADZIE W PEŁNI TO STANOWISKO PODZIELA.”

    „ODNOŚNIE STANOWISKA, ŻE "PROGRAM OCHRONY POWIETRZA DLA POWIATU KĘDZIERZYŃSKO – KOZIELSKIEGO" NIE ZAWIERA NORMY NIEMOŻLIWE DO WYKONANIA, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY RÓWNIEŻ W PEŁNI PODZIELA STANOWISKO SĄDU I INSTANCJI, ŻE GMINA NIE DYSPONUJE UPRAWNIENIAMI POZWALAJĄCYMI NA SKUTECZNE NAKAZANIE MIESZKAŃCOM TYCH OBSZARÓW ZAPRZESTANIA OGRZEWANIA NALEŻĄCYCH DO NICH BUDYNKÓW PRZY POMOCY PIECÓW NA PALIWO STAŁE. NIE MOŻE RÓWNIEŻ DOSTOSOWAĆ SIĘ DO NORMY NAKŁADAJĄCEJ NA NIĄ OBOWIĄZEK WPROWADZENIA PASA ZIELENI NA TERENACH NIE STANOWIĄCYCH JEJ WŁASNOŚCI. MOGŁABY TEGO DOKONAĆ JEDYNIE W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. TYM SAMYM NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ORZEKAJĄCY W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZGODZIŁ SIĘ Z POGLĄDEM SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, ŻE PRZYWOŁANY PRZEPIS USTAWY USTROJOWEJ – ART. 7 USG - NIE MOŻE BYĆ PODSTAWĄ REGULACJI WPROWADZONYCH W ZAŁĄCZNIKU DO UCHWAŁY, STANOWIĄCEJ AKT PRAWA MIEJSCOWEGO. ZARÓWNO BOWIEM PRZEPISY USTROJOWE, JAK I USTAW SZCZEGÓŁOWYCH – W OMAWIANYM PRZYPADKU PRAWA ENERGETYCZNEGO – NIE NAKŁADAJĄ NA GMINĘ OBOWIĄZKU WPROWADZENIA KONKRETNEGO SYSTEMU OGRZEWANIA NA TERENIE SWOJEGO DZIAŁANIA U ODBIORCÓW INDYWIDUALNYCH.”. Całość orzeczenia NSA dostępna jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/512C04C542.

    Treść strony zaktualizowano w dniu 02.02.2015 r.

    Aktualności
    • 25
      październik
      Przedstawiamy postanowienia WSA w Szczecinie w sprawie skarg na wezwania do złożenia wniosków o zmianę pozwolenia zintegrowanego w związku z dostosowaniem instalacji do wymogów decyzji wykonawczej Komisji ustanawiającej konkluzje BAT. Artykuł obejmuje postanowienia z dnia: 18.10.2017 r. (II SA/Sz 1041/17), 17.10.2017 r. (II SA/Sz 1039/17) oraz 13.10.2017 r. (II SA/Sz 1140/17). W uzasadnieniu postanowień WSA w Szczecinie wskazał akty lub czynności, które mogą być przedmiotem skargi i ocenił charakter prawny wezwania na podstawie art. 215 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. WSA uznał, że wezwanie nie ma postaci rozstrzygnięcia, z którego wynikają dla posiadacza pozwolenia zintegrowanego bezpośrednio skutki prawne władczego działania organu, a także nie wynika z nich możliwość poddania tego zalecenia egzekucji administracyjnej lub wprost sankcji. Z tego względu wezwanie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Władczym rozstrzygnięciem byłaby  dopiero decyzja administracyjna w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia zintegrowanego bez odszkodowania, którą organ może wydać na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś, jeśli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 215 ust. 4 pkt 2. W toku postępowania administracyjnego, w którym taka decyzja byłaby wydana, jak i w toku ewentualnego postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczącego tej decyzji, skarżąca Spółka byłaby uprawniona do kwestionowania zaistnienia obowiązku dostosowania warunków pozwolenia zintegrowanego do zaleceń wynikających z nowych regulacji prawnych.
    • 27
      wrzesień
      Strona dotycząca stawek opłat za korzystanie ze środowiska została zaktualizowana o stawki na rok 2018. Podstawą naliczania opłat za emisję substancji do powietrza w roku 2018 będzie Obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2018 (M. P. poz. 875).
    • 26
      wrzesień
      Strona dedykowana ocenie narażenia na pył zawieszony PM2,5 w miastach o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy i aglomeracjach została zaktualizowana o wartości wskaźników za rok 2016. Zgodnie z danymi zawartymi w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2017 r. w 19 z 30 miast i aglomeracji podlegających ocenie wskaźnik średniego narażenia przekroczył w 2016 roku pułap stężenia ekspozycji pyłu zawieszonego PM2,5. W stosunku do klasyfikacji za rok 2015 i wcześniejsze lata zmianie uległa ocena dla aglomeracji białostockiej. Według oceny za rok 2016 w aglomeracji tej nie miało miejsca przekroczenie kryterium jakości powietrza atmosferycznego.
    NEWSLETTER:
    Jeśli chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych artykułach zapisz się
     
    Konkluzje BAT
    Operat FB
    Efektywność energetyczna
    szkolenie modelowanie
    OZE Energiczny Obywatel

    Zobacz komunikaty JRC / US EPA / EEA / NIK:

    EPA: Administrator Pruitt Advances Effort to Keep EPA within Regulatory Lane with Proposed Repeal of Glider Provisions from Heavy-Duty Truck Rule (09.11.2017)

    EEA Report: The EU ETS in 2017 (07.11.2017)

    EEA ETS
    © EEA

    EEA: Projected cumulated gaps with regard to the Effort Sharing Decision (ESD) targets, 2013-2020 (07.11.2017)

    EPA Releases Guidance on Reporting Air Emissions of Hazardous Substances from Animal Waste at Farms (26.10.2017)

    EPA Honors 2017 Green Power Leaders (23.10.2017)

    EEA: Exceedance of air quality limit values in urban areas (20.10.2017)

    JRC: Global CO2 emissions stalled for the third year in a row (20.10.2017)

    EPA: Administrator Pruitt Issues Directive to End EPA "Sue & Settle" (16.10.2017)

    EEA: 93.2 percentile of O3 maximum daily 8-hours mean in 2015 (12.10.2017)


    © EEA

    EEA: Annual mean lead (Pb) concentrations in 2015 (12.10.2017)

    JRC launches two new products for regional authorities (12.10.2017)

    EEA: Air quality in europe - 2017 report (11.10.2017)

    Zobacz bieżące artykuły w Atmospheric Environment:

    A new modeling approach for assessing the contribution of industrial and traffic emissions to ambient image concentrations (07.11.2017)

    DIDEM - An integrated model for comparative health damage costs calculation of air pollution (07.11.2017)

    Understanding the PM2.5 imbalance between a far and near-road location: Results of high temporal frequency source apportionment and parameterization of black carbon (01.11.2017) OPEN ACCESS

    Zobacz EUR-Lex:

    Europejska strategia na rzecz mobilności niskoemisyjnej (12.10.2017)

    Energia ze źródeł odnawialnych i rynek wewnętrzny energii elektrycznej (12.10.2017)

    Zarządzanie unią energetyczną i czysta energia (12.10.2017)

    Efektywność energetyczna i budynki (12.10.2017)

    Decyzja Komisji (UE) 2017/1797 z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz określonych konsumentów końcowych (obniżona dopłata kogeneracyjna), oraz którą Niemcy planują wdrożyć w celu rozszerzenia systemu wsparcia dla kogeneracji w odniesieniu do instalacji CHP używanych w sieciach zamkniętych (06.10.2017)

    Decyzja Rady UE 2017/1757 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie przyjęcia w imieniu Unii Europejskiej zmiany Protokołu z 1999 r. do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej z 1979 r. (27.09.2017)

    Opinia Europejskiego Komitetu Regionów – Zdrowie w miastach: wspólne dobro (15.09.2017)

    Decyzja Rady 2017/1541 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, poprawki z Kigali do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (14.09.2017)

    Poprawki do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (14.09.2017)

    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości: Zanieczyszczenie powietrza z powodu nielegalnego palenia odpadów - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Odpowiedzialność solidarna właściciela nieruchomości oraz sprawcy zanieczyszczenia (04.09.2017)

    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości: Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej (04.09.2017)