Emisja niezorganizowana– nieszczelności instalacji – metoda 1 (średnich wskaźników emisji)

Zawarta w Protokole dotyczącym oszacowania emisji z nieszczelności wyposażenia US EPA 1995 metoda 1 nie wymaga wykonywania pomiarów i umożliwia zgrubne oszacowanie skali emisji. Wartość emisji obliczona z jej wykorzystaniem może być zawyżona. Metoda wymaga zapewnienia następujących danych:

• liczby elementów z poszczególnych rodzajów – „składników” instalacji (zaworów, połączeń, pomp, itd.),

• określenia medium dla każdego składnika (gaz, „ciecz lekka”, „ciecz ciężka”),

• określenia stężenia TOC w strumieniach,

• określenia czasu pracy (obciążenia medium) składników.

Wskaźniki emisji dla metody 1 określono dla 4 rodzajów instalacji:

• przemysłu syntetycznych związków organicznych SOCMI,

• rafinerii,

• terminali załadunkowych,

• przemysłu wydobywczego ropy i gazu.

Poniżej przedstawiono przykładowe wskaźniki (dla przemysłu syntetycznych związków organicznych).

źródło: Protocol for Equipment Leak Emission Estimates, US EPA 1995, tabla 2-1

Metoda 1 umożliwia wyznaczenia emisji z instalacji, nie zaś z jednego elementu. Przedstawione w tabeli wskaźniki są wartościami średnimi, uzyskanymi na podstawie wyników wielu pomiarów. Wielkości emisji obliczone dla pojedynczego elementu mogą znacząco odbiegać od wartości rzeczywistej. Na poziomie instalacji (tysięcy elementów) obliczone wielkość uznaje się za poprawne chociaż obarczone określoną niepewnością.

Dysponując powyższymi wskaźnikami oraz ilościami elementów poszczególnych rodzajów (zaworów, połączeń kołnierzowych, itd.) w obrębie poszczególnych strumieni procesowych, wielkość emisji (kg/h) dla każdego z tych strumieni można wyznaczyć według następującej zależności:

E_TOC = F_A × WF_TOC × N; gdzie:

F_A – wskaźnik emisji,

WF_TOC – średni udział masowy TOC w strumieniu,

N – liczba elementów danego rodzaju w obrębie strumienia procesowego.

Mnożąc sumę wartości otrzymanych dla wszystkich rodzajów elementów przez ich czas pracy w ciągu roku, to jest czas, w którym elementy są „obciążone” medium procesowym, otrzymujemy wielkość emisji rocznej sumy lotnych związków organicznych. Jeśli dodatkowo uwzględnimy skład LZO (VOC) w obrębie strumieni, możemy wyznaczyć emisję roczną w rozbiciu na poszczególne związki chemiczne.

Zasady, które należy uwzględnić w obliczeniach emisji z wykorzystaniem metody 1 zawiera punkt 2.3.1 Protokołu.