Emisja niezorganizowana - emisje z układów wentylacji ogólnej

Emisja z wentylacji hal produkcyjnych (niska emisja) wraz z emisją niezorganizowaną z wywietrzników grawitacyjnych stanowi ważny strumień pozwalający zbilansować emisję z instalacji. Podstawą obliczeń ładunku substancji zawartych w obu strumieniach są następujące informacje:

• charakterystyka źródeł emisji pracujących w hali,

• skuteczność odciągów miejscowych dla poszczególnych źródeł emisji,

• charakterystyka wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej.

Wobec niektórych rodzajów źródeł poprawne jest przyjęcie 100% depozycji ładunku do powietrza wewnątrz hali, np. dla wózków widłowych wyposażonych w silniki spalinowe, procesu lakierowania na stanowiskach niewyposażonych w odciągi miejscowe. Niektóre źródła emisji jak np. szlifowanie, wymagają uwzględnienia depozycji pyłów wewnątrz hali i wprowadzenia współczynników redukujących.

Układy wentylacyjne hal szeroko rozumianego przemysłu przetwórczego mogą wprowadzać do powietrza następujące rodzaje substancji:

• tlenek węgla – jego najbardziej powszechnymi źródłami są:

  • silniki spalinowe wózków widłowych, wozideł, ładowarek (silniki diesel’a, silniki zasilane LPG),

  • spawanie elektryczne,

  • spalanie paliw: źródłem emisji mogą być palniki maszyn do pakowania produktów w folię termokurczliwą lub nagrzewnice,

  • zgrzewanie tworzyw sztucznych, np. folii polietylenowej,

• pył pochodzący z następujących rodzajów źródeł:

  • przetwarzanie materiałów łatwo ścieralnych i operacje na substancjach pylących,

  • szlifowanie,

  • dozowania surowców i dodatków sypkich,

• tlenki azotu pochodzące ze źródeł:

  • spalania paliw,

  • procesów wysokotemperaturowych prowadzonych w urządzeniach częściowo otwartych,

• LZO (VOC) pochodzące ze źródeł:

  • lakierowania, klejenia, laminowania, itp.,

  • przetwórstwa tworzyw sztucznych,

  • drukowania,

  • konserwacji i czyszczenia maszyn oraz wyposażenia,

  • mycia produktów,

• metale ciężkie (głównie Cu, Zn, Ni, Cd, Cr, Pb) pochodzące ze źródeł:

  • obróbki metali żelaznych, stopów, metali nieżelaznych,

  • spawania,

  • galwanizerni, cynkowni.

Emisja z budynków przemysłu takiego jak produkcja żelaza i stali, szkła, papieru, cementu, czy chemikaliów organicznych oprócz ww. zanieczyszczeń podstawowych wymaga uwzględnienia substancji specyficznych dla danego rodzaju działalności.

Jeśli istnieje potrzeba podziału emisji całkowitej pomiędzy układ wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej, np. w związku z oceną oddziaływania instalacji na jakość powietrza atmosferycznego, zaleca się przyjęcie jednego z trzech modeli:

1. Dla hal wyposażonych w nowoczesne systemy wentylacji mechanicznej o wysokiej wydajności oraz przy braku znaczących powierzchni wentylacji grawitacyjnej (klapy uchylne, otwory w ścianach), zapewniającej „hermetyczność” hali: przyjęcie 100% ładunku poprzez układ wentylacji mechanicznej,

2. Dla hal o znacznych powierzchniach wentylacji grawitacyjnej (klapy uchylne w stropie, otwory w ścianach): przyjęcie 100% ładunku dla układu wentylacji grawitacyjnej,

3. Dla hal wyposażonych w wentylację mechaniczną i grawitacyjną (klapy w stropie), przy małym prawdopodobieństwie istotnego wpływu wentylacji grawitacyjnej na stężenie substancji w powietrzu trafiającym do wentylacji mechanicznej: podział ładunku substancji emitowanych do wnętrza hali pomiędzy oba układy wentylacyjne. Możliwych jest kilka sposobów podziału całkowitego ładunku, również sposób uproszczony polegający na wyznaczeniu emisji z układu wentylacji mechanicznej jako iloczynu stężeń i wydajności układu oraz przypisanie pozostałej części ładunku do układu wentylacji grawitacyjnej.