Sztuczne dzielenie instalacji - orzeczenia WSA

    Orzeczenie WSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2018 r. (II SA/Łd 85/18) – oddalające skargę na  decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w sytuacji dzielenia instalacji pomiędzy prowadzących nieodpowiadającemu stanowi faktycznemu:

    „Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołań P.S, utrzymało w mocy decyzje Marszałka Województwa [...] z dnia [...].”

     „Marszałek Województwa [...] decyzjami z dnia [...]. określił P.S. wysokość opłat z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w: II półroczu 2012 r. w kwocie 21.852 zł, I półroczu 2012 r. w kwocie 21.404 zł oraz II półroczu 2011 r. w wysokości 22.671 zł, argumentując w ich uzasadnieniu, że korzystający ze środowiska nie złożył wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych za ten okres opłat. W związku z powyższym Marszałek Województwa wymierzył należną opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń przyjmując, że instalacja (kurniki) wymagała zezwolenia zintegrowanego i wbrew oświadczeniom strony była prowadzona wyłącznie przez P.S.

    „W jednobrzmiących odwołaniach od powyższych decyzji P.S. wskazał, że w badanych okresach oprócz niego kurniki na podstawie umów użyczenia prowadzili brat i ojciec. Wyjaśnił, że obiekty inwentarskie nie są powiązane ze sobą technologicznie. Każdy obiekt może funkcjonować samodzielnie i stanowić odrębną instalację. Jego zdaniem opłaty za korzystanie ze środowiska są ustalone nieprawidłowo, ponieważ organ pierwszej instancji do ich obliczenia wybrał metodykę z wykorzystaniem wskaźników BREF-u.”

    „Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej w skrócie "k.p.a.", art. 288 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 z późn.zm.) – dalej w skrócie "p.o.ś.", utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

    Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał brzmienie art. 273 ust. 1 pkt 1, art. 275, art. 3 pkt 20 lit. a, art. 274 ust. 1 pkt 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 180 pkt 1, art. 201 ust. 1 i 2 p.o.ś., ust. 6 pkt 8 lit. a załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. Nr 122, poz. 1055; dalej rozp. z 2002 r.), art. 3 pkt 48 i pkt 31 p.o.ś., a następnie stwierdził, że w protokole kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...] jako podmiot korzystający ze środowiska (eksploatacja instalacji - 8 kurników w miejscowości G., ul. A nr 2; hodowla brojlerów w systemie ściółkowym) został wskazany P.S., który nie wniósł do protokołu żadnych zastrzeżeń i uwag

    „Decyzją z dnia [...]. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wstrzymał użytkowanie instalacji do hodowli drobiu o łącznej obsadzie powyżej 40.000 stanowisk drobiu, zlokalizowanej w miejscowości G. bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego”

    „W protokole kontroli Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...]jako podmiot korzystający ze środowiska (eksploatacja instalacji - 8 kurników w miejscowości G. , ul. A nr 2; hodowla bojlerów w systemie ściółkowym) w okresie objętym kontrolą (II półrocze 2009 r. - 2014 r.) wskazano P. S., który nie wniósł do protokołu żadnych zastrzeżeń i uwag”

    „Zdaniem organu istotnym w przedmiotowych sprawach jest, że stroną wszelkich umów cywilnoprawnych związanych wykonywaniem działalności w zakresie chowu lub hodowli drobiu był wyłącznie P.S. , o czym świadczy np. umowa z dnia 11 września 2012 r. na usuwanie odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, umowa z dnia 5 marca 2011 r. na odbiór odpadów kat. 2 - padłych sztuk drobiu”

    „Kolegium ustosunkowując się następnie do załączonych do pisma z dnia 18 stycznia 2016 r. przez P. S. umów użyczenia z dnia 1 czerwca 2010 r., z których wynikało, że użyczył on bezpłatnie P.S. kurniki nr 5 i 6 oraz M.S. kurniki nr 3 i 8 stwierdziło, że umowy użyczenia kurników nigdy nie zostały faktycznie zawarte, a próby wykazania ich istnienia mają na celu jedynie uniknięcie sankcji administracyjnych. Według organu odwoławczego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i brak w nim jakichkolwiek dowodów wskazujących na prowadzenie przez P.S. i M. S. działalności w zakresie chowu lub hodowli drobiu. Z tego też powodu Kolegium odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym umowom użyczenia oraz załączonym do odwołania oświadczeniom. Wskazało również, że prowadzący fermę drobiu jest zobowiązany posiadać szereg pozwoleń lub zgłoszeń w zależności od maksymalnej ilości obsady drobiu. Ze względu na znaczny formalizm prowadzenia działalności z zakresie chowu lub hodowli drobiu nie nastręczałoby żadnego problemu uzyskanie od innych organów administracji publicznej dowodów na prowadzenie takiej działalności. Wyjaśnienia strony są niewiarygodne, przeczą logice i doświadczeniu życiowemu. Z treści zaświadczenia z dnia 1 grudnia 2015 r. wystawionego przez K. Zakłady Drobiarskie A S.A. wynika, że P.S. odstawił do uboju w 2011 r. – 483084 szt. kurcząt, a w 2012 r. – 585953 szt. kurcząt. Tymczasem użytkując, zgodnie z wyjaśnieniami strony, 2 kurniki o maksymalnej obsadzie 20.000 stanowisk, przy maksymalnym założeniu 6 rzutów otrzymujemy 240.000 szt. (2 x 20.000 x 6)

    „Kolegium wyjaśniło w dalszej kolejności, że oparło się na protokole kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]. nr [...]; decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...]; protokole kontroli Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...] oraz wyjaśnieniach strony - zestawieniach wstawień piskląt - brojlera kurzego na fermie drobiu w okresie od II półrocza 2009 do końca 2014 r. - zał. 7”

    „W przekonaniu organu P.S. był właścicielem instalacji (fermy drobiu - brojlery kurze, system bezklatkowy, ściółkowy) do chowu lub hodowli drobiu o więcej niż 40000 stanowisk dla drobiu (8 kurników w miejscowości G. , ul. A nr 2). Była to instalacja, która została uznana za mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (ust. 6 pkt 8 lit. a załącznika do rozp. z 2002 r.). W protokole kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]nr [...] wskazano obsadę kurników w ilości 2 kurniki z obsadą ok. 52 000 szt. brojlerów/każdy, 6 kurników z obsadą ok. 18 000 szt. brojlerów/każdy. Tym samy - w ocenie Kolegium - materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że instalacja - ferma drobiu w miejscowości G. stanowiła instalację do chowu lub hodowli drobiu o więcej niż 40000 stanowisk dla drobiu. Ustalony stan faktyczny uzasadniał zatem zastosowanie art. 288 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 286 ust. 2 p.o.ś.”

    „Organ II instancji ustosunkowując się następnie do kwestii opłaty za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z tytułu chowu lub hodowli drobiu wyjaśnił, że można obliczyć ją w dwojaki sposób: za substancje wprowadzane do powietrza albo jako tzw. opłatę ryczałtową. SKO odnosząc się zaś do zarzutu wyboru przez organ pierwszej instancji metodyki z wykorzystaniem wskaźników BREF-u stwierdziło, że jest on chybiony i wynika prawdopodobnie z błędu powielenia treści odwołania. Marszałek Województwa [...] zastosował wskazaną metodykę do lat 2013 i 2014”

    „W przedmiotowych sprawach natomiast zastosowano jedyną możliwą metodę tzw. opłatę ryczałtową, stosowaną w przypadku braku możliwości ustalenia rodzaju i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza. Kolegium zweryfikowało ponadto poprawność obliczeń, które zostały przedstawione w tabelach i uznało, że są one prawidłowe i oparte o dane znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym (pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] nr [...]”

    „Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 276 ust. 1, art. 292 pkt 1 p.o.ś. i podniósł, że okoliczność braku wymaganego przepisami prawa pozwolenia została przezeń zweryfikowana z uwzględnieniem treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSP 2/11, według której każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia w rozumieniu art. 180 i 181 p.o.ś. „w związku z art. 276 ust. 1 p.o.ś. oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia

    „Uwzględniając powyższe Kolegium wywiodło, że za brak pozwolenia zintegrowanego winę ponosi wyłącznie P.S., który nie wystąpił o wydanie wymaganego pozwolenia. W świetle art. 292 pkt 1 p.o.ś. bez znaczenia pozostaje fakt, jakie były tego powody. Dopóki korzystający ze środowiska nie uzyska wymaganego przepisami prawa pozwolenia zintegrowanego musi ponosić opłaty podwyższone o 500% i nie ma jakiejkolwiek możliwości uniknięcia tej opłaty. Kolegium wskazało również, że według art. 281 ust. 1 p.o.ś. do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują w przedmiotowej sprawie marszałkowi województwa. Oznacza to, że zgodnie z przepisem art. 53 § 1 o.p. od zaległości podatkowych (od zaległości z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska), naliczane są odsetki za zwłokę. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik (korzystający ze środowiska). W myśl art. 55 § 1 o.p. odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego”

    „W analogicznych co do treści skargach na powyższe decyzje złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.S. wniósł o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, zasądzenie kosztów postępowania oraz na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci Sprawozdania z pomiarów emisji pyłu z dwóch emitorów zlokalizowanych na terenie Fermy Drobiu P. S. w miejscowości G. nr pracy [...]. Zaskarżonym decyzjom zarzucił:

    „1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:”

    „b) przez niewłaściwe zastosowanie art. 15, 136, 138 § 2, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i bezpodstawne uznanie za prawidłowe zastosowania przez organ I instancji metody tzw. opłaty ryczałtowej,

    c) przez niezastosowanie art. 199a § 3 O.p. w sytuacji, gdy z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, wynikały wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego użyczenia kurników nr 5 i 6 oraz kurników nr 3 i 8”

    d) przez niezastosowanie art. 1891 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1822) i nieskierowanie powództwa o ustalenie przez sąd nieistnienia stosunku prawnego użyczenia, które to ustalenie było niezbędne dla oceny skutków podatkowych - wyliczenia opłaty za korzystanie ze środowiska”

    „2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez niezastosowanie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., to jest naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez nieuwzględnienie wskaźników uznawanych w przypadku innych podmiotów prowadzących podobne instalacje chowu drobiu”

    „Udzielając jednobrzmiących odpowiedzi na powyższe skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonych decyzji. Jednocześnie organ stwierdził, że emisja pyłu zależna jest od zmiennych czynników takich jak wilgotność i temperatura wewnątrz budynku, rodzaj ściółki czy liczba zwierząt. Zmienne czynniki związane z hodowlą drobiu w trakcie trwania danego półrocza wykluczają możliwość ustalenia wielkości emisji pyłu na podstawie jednostkowych, krótkotrwałych pomiarów. Organ odnosząc się do załączonego do skargi Sprawozdania z pomiarów emisji pyłu stwierdził, że na jego podstawie nie jest możliwym określenie emisji pyłu z danej instalacji w ciągu półrocza. Zakres prac obejmował wykonanie dwóch pomiarów emisji pyłu z emitora. W ocenie Kolegium pomiar byłby wiarygodny, gdybyśmy mieli do czynienia ze stałą emisją pyłu. W przypadku emisji z budynków dla drobiu taka sytuacja nie występuje”

    sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz w pismach skarżącego z dnia 12 kwietnia 2018 r.

    „Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

    Skargi nie są uzasadnione.

    Analiza akt sprawy uzasadnia konkluzję, że organy orzekające zgromadziły kompletny materiał dowodowy, który następnie zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poddały poprawnej i wnikliwej ocenie w świetle przesłanek materialnoprawnych stanowiących podstawę ustalenia skarżącemu opłaty z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w rozważanych wyżej okresach rozliczeniowych. W motywach podjętych rozstrzygnięć, sporządzonych z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a. logicznie i rzeczowo przedstawiły stan faktyczny sprawy, wskazały które z dowodów oceniły jako wiarygodne, a którym i z jakich przyczyn odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, poprawnie ustaliły stan prawny sprawy, prawidłowo zobrazowały sposób obliczenia opłat za każde półrocze, ponadto jasno i rzeczowo wyjaśniły przesłanki, które zadecydowały o wymierzeniu skarżącemu przedmiotowych opłat w podwyższonej o 500% wysokości. Tym samym żaden z podniesionych w skargach zarzutów nie mógł skutkować usunięciem poddanych kontroli sądu rozstrzygnięć z obrotu prawnego

    „W rozumieniu art. 3 pkt 20 lit. a p.o.ś. ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie korzystającym ze środowiska rozumie się przez to (...) także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Z kolei, prowadzącym instalację według art. 3 pkt 31 p.o.ś. jest podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie. Pod pojęciem instalacji ustawodawca rozumie stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję (art. 3 pkt 6 p.o.ś.). Zakładem w rozumieniu przepisów ustawy jest natomiast jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 p.o.ś.)”

    „Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika generalny obowiązek ponoszenia przez podmioty korzystające ze środowiska opłat z tego tytułu bez względu na to, czy wymaga to wydania pozwolenia na korzystanie ze środowiska, czy też nie. Regułą jest, że każdy podmiot powinien we właściwym czasie samodzielnie ustalić i uiścić opłatę na rachunek właściwego organu. Jeżeli tego nie uczyni wówczas marszałek województwa ma obowiązek wymierzyć przedmiotową opłatę w drodze decyzji. Ustawodawca posługując się w art. 288 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. zwrotem "wymierza" nie pozostawił organowi swobody działania w tym zakresie. Zauważyć przy tym trzeba, że ustawodawca w zakresie obowiązku "opłatowego" wyraźnie zróżnicował sytuację podmiotów posiadających wymagane prawem pozwolenia lub inne decyzje na korzystanie ze środowiska od tych, którzy nie legitymują się stosownymi pozwoleniami bądź decyzjami, ustalając dlań konieczność poniesienia opłaty podwyższonej o 500 %”

    „Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy sąd w ślad za organami orzekającymi stwierdził, że skarżący w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami był podmiotem korzystającym ze środowiska, na którym spoczywał wynikający z mocy prawa obowiązek posiadania pozwolenia zintegrowanego, a także obliczenia i uiszczania opłat za korzystanie ze środowiska na rachunek organu w oparciu o przedkładane temu organowi wykazy. Niespornym jest, że P.S. do 26 stycznia 2015 r. był właścicielem fermy drobiu (brojlery kurze, system bezklatkowy, ściółkowy) obejmującej 8 kurników w miejscowości G. , ul. A nr 2, a więc instalacji do chowu lub hodowli drobiu o więcej niż 40.000 stanowisk dla drobiu uznanej w rozumieniu przepisów rozporządzenia za mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (ust. 6 pkt 8 lit. a załącznika do rozp. z 2002 r.). Z protokołu kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]. nr [...] wynika, że podmiotem korzystającym ze środowiska był P.S. ("Gospodarstwo Rolne, Ferma Drobiu P.S."). W dacie kontroli 2 kurniki posiadały obsadę ok. 52 000 szt. brojlerów/każdy i 6 kurników posiadało obsadę ok. 18 000 szt. brojlerów/każdy. Według zaświadczenia z dnia 1 grudnia 2015 r. wystawionego przez [...] Zakłady Drobiarskie A S.A., P.S. odstawił do uboju w 2011 r. - 483084 szt. kurcząt, a w 2012 r. - 585953 szt. kurcząt. W aktach sprawy znajduje się również decyzja z dnia [...], mocą której [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w wstrzymał użytkowanie instalacji do hodowli drobiu o łącznej obsadzie powyżej 40 000 stanowisk drobiu, zlokalizowanej w miejscowości G., przy ulicy A nr 2, eksploatowanej przez P. S. bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego oraz protokół kontroli Marszałka Województwa [...] z dnia [...] w treści którego, jako podmiot korzystający ze środowiska (eksploatacja instalacji - 8 kurników w miejscowości G. ,ul. A nr 2; hodowla brojlerów w systemie ściółkowym)w okresie objętym kontrolą (II półrocze 2009 r. - 2014 r.) wskazano P. S., który nie zgłosił do protokołu żadnych zastrzeżeń. Niespornym pozostaje również fakt, że stroną umowy zawartej w dniu 5 marca 2011 r. na odbiór odpadów Kat. 2 (odbiór i utylizacja padłych sztuk drobiu w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez dostawcę) była Ferma Drobiu S. P. Dodatkowo podkreślić trzeba, że według pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z 1 marca 2016 r. ferma brojlerów kurzych należąca do P.S. od 1 kwietnia 2003 r. była wpisana do rejestru podmiotów nadzorowanych i posiadała stosowny numer weterynaryjny. W tabeli PLW przedstawił dane dotyczące przedmiotowej fermy za okres II półrocze 2010 r. – 2015 r. zawierające informacje o maksymalnej dopuszczalnej jednorazowej obsadzie fermy, wielkości zasiedleń (obsadzie rzeczywistej) oraz ilości sztuk drobiu przekazanych do uboju. Nadto na podstawie decyzji z dnia 21 stycznia 2013 r. Starosta [...] na wniosek skarżącego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej między innymi budowę budynków inwentarskich – kurników, oznaczonych na projekcie zagospodarowania literami "A" i "B", wraz z instalacjami wewnętrznymi o maksymalnej liczebności chowu 194 DJP każdy do realizacji na działce nr ewid. 17/1 i 18/1, obręb G., gmina Z. Z treści dokumentacji projektowej wynika, że inwestycja będzie realizowana przez P. S. na terenie fermy drobiu zlokalizowanej na działkach nr ewid. 17/1, 18/1, 24/6”

    „Wobec powyższych dowodów organy orzekające w sprawie miały pełne podstawy do zakwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonych przez P. S. w toku postępowania administracyjnego umów użyczenia z 1 czerwca 2010 r., mocą których skarżący użyczył bratu i ojcu w sumie cztery kurniki. W ocenie sądu rację mają organy orzekające twierdząc, że rzeczone umowy nie zostały faktycznie zawarte, a sporządzono je wyłącznie dla potrzeb niniejszego postępowania, celem uniknięcia przez skarżącego sankcji administracyjnych. Z dowodów zgromadzonych w sprawie – wbrew przekonaniu skarżącego – nie wynikają jakiekolwiek wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umów użyczenia kurników nr 5 i 6 oraz nr 3 i 8, z którym związane są skutki w postaci ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska”

    „Dodatkowo organy orzekające mając na uwadze treść uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. III OPS 2/11, zgodnie z którą w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres, zbadały powody niedysponowania przez skarżącego wymaganym pozwoleniem zintegrowanym, dochodząc do trafnej konkluzji, iż wyłączną winę za ten stan rzeczy ponosi wyłącznie skarżący. Z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że w latach 2011-2012 skarżący nie posiadał pozwolenia zintegrowanego, a z wnioskiem o jego udzielenie wystąpił dopiero 6 października 2014 r.”

    „Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał wobec tego określenie skarżącemu opłat za korzystanie ze środowiska w podwyższonej o 500% wysokości, przy zastosowaniu jednostkowych stawek opłat za gazy lub pyły wprowadzanych do powietrza z chowu lub hodowli drobiu określonych w Obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2011 (M.P. z 2010 r. nr 74, poz. 945) oraz Obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 26 września 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2012 (M.P. z 2011 r. nr 94, poz. 958). Bez jakiegokolwiek wpływu na wysokość i poprawność określenia przez organu obu instancji przedmiotowych opłat pozostają także załączone do skargi oraz do pisma procesowego z dnia 12 kwietnia 2018 r. dokumenty, ponieważ nie dotyczą one okresu objętego rozstrzygnięciami organów obu instancji. Z tego też powodu sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe skarżącego zawarte w skardze oraz piśmie z dnia 12 kwietnia 2018 r.

    Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę”

    Całość orzeczenia WSA dostępna jest na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/13B4C01932

    Aktualności
    • 23
      czerwiec
      Amerykańska Agencja Ochrony Środowiska (U.S. EPA) poinformowała o wniosku o dodanie 1-bromopropanu (CAS 106-94-5) do listy substancji normowanych w ustawie o czystym powietrzu (the Clean Air Act), ze względu na niebezpieczne własności substancji i powszechne wykorzystywanie w wielu produktach i procesach, w tym w czyszczeniu na sucho, czyszczeniu elektroniki i metali, procesach farmaceutycznych i produktach rolniczych oraz przy aplikacji klejów w sprayu. Substancji tej nie ma również obecnie w polskim systemie prawnym (standardów emisyjnych, standardów jakości powietrza i wartości odniesienia). Kryteria jakości powietrza w zakresie bromopochodnych węglowodorów ustalono jedynie dla bromoetanu (74-96-4) i bromometanu (74-83-9). Informacje o procedurze U.S. EPA dostępne są na stronach: https://www.epa.gov/newsreleases/washington-examiner-epa-add-new-hazardous-air-pollutant-list-regulated-substances-first https://www.epa.gov/newsreleases/epa-grants-first-ever-petition-add-hazardous-air-pollutants-list-under-clean-air-act
    • 23
      czerwiec
      Zawarte w artykule orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. uzupełniliśmy o wyrok NSA z 2020 r. (II OSK 627/18), w którym podtrzymano stanowisko WSA, oddalając skargę kasacyjną Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. NSA wyraził pogląd, zgodnie z którym ograniczenie stron postępowania o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) do prowadzącego instalację oraz władających powierzchnią ziemi na obszarze ograniczonego użytkowania nie wyłącza stosowania art. 28 k.p.a. w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów zamieszczonych w dziale III –"Odpowiedzialność administracyjna" (art. 362 – 375). Nie wyłącza go również art. 372 POŚ, ani żaden inny przepis Prawa ochrony środowiska, w tym art. 365 i art. 367. Tym samym w postępowaniu WIOŚ o wstrzymanie użytkowania instalacji oraz w postępowaniu o podjęcie wstrzymanej działalności władający nieruchomościami narażonymi na oddziaływanie instalacji mają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Mają bowiem interes prawny, aby chronić w toku tego postępowania przysługujące im prawa zgodnie z art. 28 k.p.a., według którego „Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek”. Oba orzeczenia dostępne są na stronie: Strony postępowania o wstrzymanie / wznowienie użytkowania instalacji - orzeczenia WSA, NSA
    • 29
      maj
      W dniu dzisiejszym na stronie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska opublikowane zostały wyniki pomiarów jakości powietrza w Kędzierzynie-Koźlu w zakresie benzenu oraz pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 (pomiary równoległe na stacji PMŚ i stacji badawczej GIOŚ nr 1): Wyniki w formie prezentacji zamieszczone są na stronie GIOŚ pt. Badania jakości powietrza w Kędzierzynie-Koźlu W dniu 21 maja br. rozpoczęto pomiary w drugiej lokalizacji stacji badawczej (stacja badawcza nr 2):
    NEWSLETTER:
    Jeśli chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych artykułach zapisz się
     
    Szkolenie Rozprzestrzenianie zanieczyszczeń w powietrzu Poznań 2020
    Operat FB

    Zobacz komunikaty JRC / US EPA / EEA / NIK / GDOŚ / GIOŚ / IOŚ / MŚ:

    EEA: Average CO2 emissions from new cars and new vans increased again in 2019 (26.06.2020)

    EEA: Monitoring of CO2 emissions from vans – Regulation 510/2011 (26.06.2020)

    EEA: Monitoring of CO2 emissions from passenger cars – Regulation (EU) 2019/631 (26.06.2020)

    EEA: Petrol and diesel fuels sold for road transport (26.06.2020)

    EEA paliwa samochody Zanieczyszczenie powietrza PM10
    © EEA

    EPA Takes Action to Stop Use of Certain PFAS in Products and Protect American Consumers (22.06.2020)

    WIOŚ w Warszawie: kolejny pożar w Zakładzie Utylizacji Odpadów w Radomiu (19.06.2020)

    WIOŚ pożar odpadów Radom zanieczyszczenie powietrza PM10 2020
    © WIOŚ w Warszawie

    EPA Releases First Final Chemical Risk Evaluation (19.06.2020)

    ETO: Journal 02/2020: Climate Change and Audit (19.06.2020)

    Europejski Trybunał Obrachunkowy Zmiany klimatu
    © ETO

    U.S. EPA: Washington Examiner - EPA to add new hazardous air pollutant to list of regulated substances for first time ever (18.06.2020)

    EPA Grants First-Ever Petition to Add to Hazardous Air Pollutants List Under Clean Air Act (18.06.2020)

    EEA: Industrial Reporting under the Industrial Emissions Directive 2010/75/EU and European Pollutant Release and Transfer Register Regulation (EC) No 166/2006 (16.06.2020)

    EPA Advises Facility Operators to Prevent and Minimize Releases during Hazardous Weather Events (09.06.2020)

    EPA Urges Preparedness as Hurricane Season Begins; Advises on prevention, preparedness, and reporting requirements during Hazardous Weather Events (09.06.2020)

    EPA Celebrates 50 Years of Protecting Our Nation's Air (08.06.2020)

    EPA Reaches Settlement With Hydrite Chemical Co. for Alleged Clean Air Act Violations at Waterloo, Iowa, Facility (05.06.2020)

    EEA: Rural concentration of the ozone indicator AOT40 for forest, 2017 (05.06.2020)

    ozon raport EPA 2020 zanieczyszczenie powietrza
    © EEA

    EPA Proposes Honest Accounting Standard to Improve Future Clean Air Act Rules (04.06.2020)

    U.S. EPA: What They Are Saying: EPA Proposes Honest Accounting Standard to Improve Future Clean Air Act Rules (04.06.2020)

    EEA: New cars and vans sold in 2018 more CO2 intensive, final data confirms (03.06.2020)

    EEA: Monitoring CO2 emissions from passenger cars and vans in 2018 (03.06.2020)

    emisje samochody EEA zanieczyszczenie powietrza
    © EEA

    EPA and State Propose Settlement of Clean Air Act Violations at Sewage Sludge Incinerator in Bridgewater, NJ (02.06.2020)

    U.S. EPA: President Trump Delivering on Promise to Protect Our Nation’s Air (02.06.2020)

    EPA Finalizes Amendments to the Miscellaneous Organic Chemical Manufacturing National Emission Standards for Hazardous Air Pollutants (01.06.2020)

    EPA: Proposed Settlement with United States and Massachusetts Will Help Reduce Air Pollution from Sprague Resources’ Heated Petroleum Storage Facilities Across New England (29.05.2020)

    EEA: National emissions reported to the UNFCCC and to the EU Greenhouse Gas Monitoring Mechanism (29.05.2020)

    EEA: Trends and drivers of EU greenhouse gas emissions (29.05.2020)

    Zobacz bieżące artykuły w Atmospheric Environment:

    Total gaseous mercury in a coastal city (Qingdao, China): Influence of sea-land breeze and regional transport

    A 24-h real-time emissions assessment of 41 uncontrolled household raw coal combustion stoves in four provinces of Northern China

    Fractionation of mercury in aerosols of the southern Baltic coastal zone

    One year evaluation of three low-cost PM2.5 monitors

    Modeling lateral plume deflection in the wake of an elongated building

    Zobacz EUR-Lex:

    Sprawa C-139/20: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2020 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (15.06.2020)

    Sprostowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1021 z dnia 20 czerwca 2019 r. dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych (09.06.2020)

    Rozporządzenie Komisji (UE) 2020/735 z dnia 2 czerwca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 142/2011 w odniesieniu do stosowania mączki mięsno-kostnej jako paliwa w obiektach energetycznego spalania (03.06.2020)

    Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/683 z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 w odniesieniu do wymogów administracyjnych dotyczących homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (26.05.2020)

    Decyzja Komisji (UE) 2020/654 z dnia 13 maja 2020 r. dotycząca przepisów krajowych notyfikowanych przez Niemcy w sprawie małych i średnich jednostek spalania (15.05.2020)

    Komunikat Komisji — Publikacja łącznej liczby uprawnień znajdujących się w obiegu w 2019 r. do celów rezerwy stabilności rynkowej w ramach unijnego system handlu uprawnieniami do emisji ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE (13.05.2020)

    Trybunał Obrachunkowy Sprawozdanie specjalne nr 11/2020 „Efektywność energetyczna budynków – należy położyć większy nacisk na opłacalność inwestycji” (05.05.2020)

    Opinia Europejskiego Komitetu Regionów – W kierunku zrównoważonych dzielnic i małych społeczności – Polityka ochrony środowiska poniżej poziomu gminnego (29.04.2020)

    Sprawa C-395/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Direzione e coordinamento Vivendi SA przeciwko Consip SpA, Ministero dell'Economia e delle Finanze. Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane lub usługi – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 18 ust. 2 – Artykuł 57 ust. 4 – Fakultatywne podstawy wykluczenia – Podstawa wykluczenia dotycząca podwykonawcy wymienionego w ofercie wykonawcy – Naruszenie przez podwykonawcę obowiązków z dziedziny prawa ochrony środowiska, prawa socjalnego i prawa pracy – Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczne wykluczenie wykonawcy z powodu takiego naruszenia (27.04.2020)