Emisja niezorganizowana – wymagania prawne

Wymogi prawne wobec emisji niezorganizowanej stanowią uszczegółowienie zasad ogólnych, wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska i uwzględniają specyfikę tego rodzaju źródeł. O ile nie jest to sprzeczne z wymaganiami indywidualnymi wobec niektórych rodzajów procesów i instalacji, np. niektórych rodzajów działalności objętych standardami emisji LZO, lub najlepszymi dostępnymi technikami BAT, wielkość emisji niezorganizowanej powinna być wyznaczana, raportowana i oceniana oddzielnie od źródeł emisji zorganizowanej.

Systemy sprawozdawcze

Obowiązek raportowania emisji niezorganizowanej został określony w inny sposób w każdym z trzech systemów sprawozdawczych (KOBiZE, GUS, PRTR). W każdym z nich podlega również odmiennym zasadom:

• KOBiZE: w zależności od rodzaju emisji, jej wielkości należy wpisać w zakładce:

  • Emisje z instalacji, wybierając w polu Sposób wprowadzenia substancji do powietrza opcję: Niezorganizowany,

  • Emisje z procesów prowadzonych poza instalacją,

  • Emisja z przeładunku benzyn silnikowych,

  • Emisja z procesów spalania paliw w silnikach spalinowych,

• GUS OS-1:

  • emisję pyłu należy podać w Dziale 1 w pozycji 11,

  • emisję gazów należy podać w Dziale 2 w pozycji 12,

• PRTR:

  • ze źródeł rozproszonych w rozumieniu art. 2. rozporządzenia E-PRTR, z których niepraktyczne jest zbieranie sprawozdań z każdego z nich z osobna,

  • zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej dotyczącymi wdrażania Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, uwolnienia do powietrza obejmują wszystkie uwolnienia ze źródeł uwzględnionych w załączniku I do rozporządzenia E-PRTR na terenie zakładu, (obejmują także emisję lotną oraz rozproszoną w zakładach, wymienioną w dokumencie BREF dotyczącym monitoringu IPPC).

Najlepsze dostępne techniki (BAT)

Zagadnieniom emisji niezorganizowanej poświęcono wiele uwagi w dokumentach referencyjnych, w tym:

• inwentaryzacji emisji rozproszonych i lotnych (diffuse and fugitive emissions – DFE),

• metodom identyfikacji źródeł oraz metodom obliczeniowym,

• programom LDAR (Leak Detection and Repair),

• monitoringowi emisji.

Dla niektórych rodzajów instalacji określono w dokumentach referencyjnych poziomy emisji uwzględniające emisję niezorganizowaną i odpowiadające BAT, np. dokumencie referencyjnym Surface Treatment using Organic Solvents (BREF 08.2007). Przykład wymagań BAT wobec tego rodzaju działalności opisaliśmy w dziale Bilans LZO w zakładce Fleksografia.

Kontynuacją podejścia do zagadnień emisji niezorganizowanej zawartego w dokumentach referencyjnych są konkluzje BAT, precyzujące wymagania wobec zarządzania i ograniczania tego rodzaju emisji:

• dla przetwórstwa szkła http://eippcb.jrc.ec.europa.eu/reference/BREF/GLASSLexUriServ.pdf,

• dla produkcji żelaza i stali http://eippcb.jrc.ec.europa.eu/reference/BREF/GLASSLexUriServ.pdf,

• dla produkcji cementu, wapna i tlenku magnezu

http://eippcb.jrc.ec.europa.eu/reference/BREF/CLM_BATC_Published.pdf,

• dla produkcji masy włóknistej, papieru i tektury

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32014D0687&from=PL.

Metody inwentaryzacji źródeł emisji niezorganizowanej określone w dokumentach referencyjnych BAT przedstawiamy w dziale Prawo w zakładce Emisja niezorganizowana – dokumenty referencyjne BAT.

Pozostałe instalacje (najczęściej występujące źródła emisji)

Oprócz instalacji objętych standardami emisyjnymi LZO i wymaganiami BAT, zagadnienia emisji nieorganizowanej dotyczą również:

• procesów prowadzonych poza układami wentylacji mechanicznej, np. spawania, szlifowania, piaskowania, lakierowania, klejenia,

• czyszczenia i konserwacji maszyn z wykorzystaniem preparatów zawierających LZO (VOC),

• instalacji wykorzystujących LZO (VOC) niepodlegających pod wymogi standardów emisyjnych (z uwagi na rodzaj działalności lub ilość wykorzystywanych LZO),

• instalacji, w których medium stanowią substancje lotne – nieszczelności elementów instalacji, np. połączeń kołnierzowych, zaworów, uszczelnień pomp, itp.,

• źródeł specyficznych, np. trawialni, galwanizerni, cynkowni, pieców częściowo otwartych,

• hałd i placów składowych,

• przeładunku materiałów sypkich (przenośniki, maszyny samojezdne),

• transportu (spalanie paliw, transport materiałów niezabezpieczonych, unoszenie pyłu z dróg).

Za wyjątkiem nielicznych źródeł, do emisji niezorganizowanej dochodzi na wysokości do 40 m, przez co źródła te są klasyfikowane do kategorii określanej jako niska emisja.

W poszczególnych zakładkach działu Emisja niezorganizowana prezentujemy sposoby wyznaczania emisji z ww. rodzajów źródeł. Wymagania prawne związane z emisją niezorganizowaną przedstawiamy natomiast w dziale Prawo w zakładce Emisja niezorganizowana.