Obliczenia emisji – laminowanie żywicami poliestrowymi
Wielkość emisji towarzyszącej laminowaniu zależy głównie od rodzaju stosowanej żywicy i sposobu jej nanoszenia. Mimo znacznej zawartości styrenu w żywicy, tylko niewielka jego część ulega odparowaniu podczas wiązania (sieciowania) tworzywa. Względy bhp i ochrony środowiska wymusiły na producentach żywic poliestrowych modyfikacje składu mieszanin zapewniające ograniczenie emisji styrenu, w tym poprzez skrócenie czasu żelowania. Dostępne obecnie żywice o niskiej emisji styrenu (Low Styrene Emission) pozwalają osiągnąć poziom straty LZO (głównie styrenu) nie większy niż 3 % masy żywicy. Poniżej przedstawiamy porównanie emisji styrenu z trzech powszechnie wykorzystywanych żywic poliestrowych.
W przypadku konieczności stosowania żywic tradycyjnych, w pewnych granicach wynikających z wymagań procesowych i wymaganych parametrów laminatu, emisję styrenu można zmniejszyć poprzez optymalizację warunków procesu, w tym poprzez skrócenie czasu żelowania, zależnego od ilości utwardzacza. Jako przykład znaczenia dodatku utwardzacza dla emisji styrenu porównano w powyższej tabeli żywicę nr 3 w dwóch wariantach: przy dodatku 2,2 % i 3 % utwardzacza. Wpływ ilości utwardzacza na szybkość wiązania laminatu przedstawiamy na poniższym wykresie.
Prawie cała emisja styrenu jaka jest związana z produkcją laminatów powstaje w trakcie sieciowania tworzywa (wiązania żywicy). W zależności od ilości utwardzacza i warunków procesu czas trwania emisji wynosi od 20 do 60 minut. Analiza strat styrenu podczas laminowania umożliwia również określenie różnicy pomiędzy LZO (VOC) zawartym w surowcu i produkcie, ułatwiając sporządzenie bilansu. Aspekty te przedstawiamy w dziale Bilans LZO w zakładce Laminowanie. Wyznaczając wskaźnik straty styrenu uwzględnić należy:
-
rodzaj żywicy, która jest stosowana w instalacji,
-
technikę nanoszenia żywicy,
-
ilość utwardzacza dodawanego do żywicy.
