Niska emisja
Zwyczajowo jako kryterium klasyfikacji źródeł do grupy określanych jako niska emisja przyjmuje się wysokość wprowadzania zanieczyszczeń do powietrza, nie większą niż 40 metrów. Natomiast najbardziej rozpowszechnionym znaczeniem określenia „niska emisja” jest emisja z palenisk domowych oraz emisja spalin z silników samochodów. Pozostając przy kryterium wysokość punktu emisji, niska emisja obejmuje:
- sektor komunalny i transport:
- źródła spalania paliw: paleniska domowe i lokalne kotłownie (kotłownie pojedynczych obiektów, grup budynków lub kotłownie osiedlowe),
- spalanie biomasy odpadowej na terenie ogrodów i ogródków działkowych, wypalanie traw, pożary,
- emisja ze spalania paliw w silnikach spalinowych (samochody osobowe i ciężarowe, lokomotywy),
- emisja wtórna pyłów z powierzchni dróg,
- emisja z prac rozbiórkowych i budowlanych,
- emisja ze stacji benzynowych,
- emisja z punktów gastronomicznych i usługowych (piekarni, pralni, warsztatów samochodowych, itp.),
- sektor wytwórczy i przemysł:
- niska emisja ze źródeł punktowych (niskich emitorów, emisja niezorganizowana przez układy wentylacji grawitacyjnej),
- niska emisja niezorganizowana z nieszczelności instalacji,
- emisja z procesów prowadzonych poza budynkami,
- emisja pyłów z operacji przeładunku, placów składowych i hałd.
Wspólną cechą wszystkich źródeł określanych jako niska emisja jest możliwość silnego oddziaływania na jakość powietrza w bezpośredniej okolicy miejsca emisji. Mimo relatywnie niewielkich ładunków zanieczyszczeń uwalnianych do powietrza, ze względu na nieznaczną wysokość punktu emisji, niska emisja może powodować wysokie stężenia substancji w powietrzu. Poniżej przedstawiamy porównanie stężeń imisyjnych wywołanych emisją takiej samej ilości zanieczyszczeń, uwalnianych do atmosfery z poziomu 8 m oraz 40 m (w obliczeniach wykorzystano program operat FB).
Wyniki obliczeń dla wybranego przykładu wskazują na różnicę stężeń substancji w powietrzu atmosferycznym o rząd wielkości pomiędzy stężeniami jakie może powodować niska emisja i odpowiadająca jej emisja z emitora o wysokości 40 m.
Zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza jakie wywołuje niska emisja jest możliwe praktycznie wyłącznie poprzez ograniczenie ilości uwalnianych do powietrza substancji. Wobec poszczególnych rodzajów źródeł emisji stosuje się następujące metody:
- sektor komunalny i transport:
- spalanie węgla:
- zmiana paliwa na gaz ziemny, przyłączenie do systemu ciepłowniczego (z uwagi na znacznie większe koszty ogrzewania w stosunku do spalania węgla, działania te mimo dofinansowania na inwestycję, cieszą się umiarkowanym zainteresowaniem),
- poprawa warunków spalania i parametrów paliwa,
- spalanie biomasy odpadowej na terenie ogrodów i ogródków działkowych: zakaz spalania,
- emisja ze spalania paliw w silnikach spalinowych: zmniejszenie ilości pojazdów (transfer na obwodnice, strefy wyłączone z ruchu), upłynnienie ruchu, zmniejszenie emisyjności pojazdów,
- emisja wtórna pyłów z powierzchni dróg: usuwanie lub wiązanie pyłu na powierzchni drogi,
- emisja z prac rozbiórkowych i budowlanych: stosowanie wody i środków chemicznych jakimi są supresanty pyłu,
- sektor wytwórczy i przemysł:
- emisja z niskich źródeł punktowych (niskich emitorów): stosowanie urządzeń oczyszczających odgazy,
- emisja niezorganizowana z nieszczelności instalacji: program wykrywania i eliminacji wycieków LDAR,
- emisja z procesów prowadzonych poza budynkami: zabudowa lub stosowanie technik ograniczania emisji,
- emisja pyłów z operacji przeładunku, placów składowych i hałd: stosowanie technik ograniczania pylenia (supresja pyłu).
